Türkiye’de Güvenli Okul İklimi Oluşturmak Mümkün mü?

 “Bir okulun gerçek başarısı, yalnızca yetiştirdiği başarılı öğrencilerle değil, çocuklarına kendilerini ne kadar güvende, özgür ve değerli hissettirdiğiyle ölçülür.”

Okul, yalnızca çocukların ders öğrendiği, sınavlara hazırlandığı ve diploma almak için yıllarını geçirdiği bir yer değildir. Okul, aynı zamanda insanın kendisini tanıdığı, başkalarıyla ilişki kurmayı öğrendiği, farklılıklara saygı duymayı deneyimlediği ve hayata hazırlandığı bir yaşam alanıdır. Bu nedenle güvenli okul iklimi, eğitim sisteminin göz ardı edilemeyecek temel meselelerinden biridir.

Peki, Türkiye’deki okulların bugünkü koşullarını düşündüğümüzde, her öğrencinin kendisini güvende, değerli ve ait hissettiği bir okul ortamı oluşturmak gerçekten mümkün müdür?

Bu soruya yalnızca iyimserlikle ya da karamsarlıkla cevap vermek yeterli değildir. Çünkü okullarımızda bir yandan öğrencilerinin geleceği için emek veren öğretmenler, çocuklarının iyi bir eğitim almasını isteyen aileler ve öğrenme heyecanını korumaya çalışan öğrenciler vardır. Diğer yandan kalabalık sınıflar, fiziksel olanakların yetersizliği, sınav baskısı, akran zorbalığı, ekonomik eşitsizlikler ve öğrencilerin duygusal ihtiyaçlarının zaman zaman geri planda kalması gibi sorunlarla karşı karşıyayız.

Bu koşullar, güvenli okul ikliminin önünde önemli engeller oluşturmaktadır. Ancak bu engeller, böyle bir iklimin kurulamayacağı anlamına gelmez. Asıl mesele, sorunları görmezden gelmeden, bunları birlikte çözmeye yönelik bir irade ve anlayış geliştirebilmektir.

Çünkü güvenli okul, yalnızca şiddetin yaşanmadığı okul değildir. Güvenli okul, öğrencinin korkmadan konuşabildiği, hata yaptığında aşağılanmadığı, farklı düşündüğünde dışlanmadığı ve bir sorun yaşadığında kendisini yalnız hissetmediği okuldur.

Sınıfta söz almak isteyen bir öğrenci, arkadaşlarının kendisiyle alay edeceğinden korkuyorsa; bir çocuk uğradığı zorbalığı öğretmenine anlatmaya çekiniyorsa; bir öğrenci dili, kültürü, kimliği ya da ekonomik koşulları nedeniyle kendisini diğerlerinden daha değersiz hissediyorsa, o okulda gerçek anlamda güvenli bir iklimden söz edebilir miyiz?

Belki okulun duvarları sağlamdır, kapıları kilitlidir ve bahçesinde herhangi bir tehlike görünmüyordur. Fakat çocuğun iç dünyasında korku, yalnızlık ve dışlanma varsa güvenlik anlayışımızı yeniden düşünmemiz gerekir. Çünkü çocukların güvenliği yalnızca bedenlerinin korunmasıyla değil, onurlarının, duygularının ve kendilerini ifade etme haklarının korunmasıyla da ilgilidir.

Türkiye’de güvenli okul ikliminin önündeki sorunları aşmak için öncelikle okula bakışımızı değiştirmeliyiz. Eğitimi yalnızca ders programlarının tamamlanması, sınav sonuçlarının yükseltilmesi ve akademik başarıyla sınırlı görmemeliyiz. Elbette akademik başarı önemlidir. Ancak başkalarının acısını anlayamayan, farklılıklara tahammül edemeyen, sorunlarını şiddetle çözmeye çalışan bir insanın yetişmesine neden olan eksiklikleri de sorgulamalıyız.

Bir okulda başarı ile güven birbirinden ayrı düşünülemez. Kendini güvende hissetmeyen bir öğrencinin öğrenmeye, soru sormaya ve potansiyelini ortaya koymaya ne kadar açık olabileceğini hesaba katmalıyız.

Bunun için öncelikle öğrencileri dinlemeyi öğrenmeliyiz. Çocukların düşüncelerini açıklayabildiği, yaşadıkları sorunları anlatabildiği ve karar alma süreçlerine katılabildiği ortamlar oluşturmalıyız. Öğrenciyi yalnızca kurallara uyması beklenen bir kişi olarak değil, okul yaşamının hak sahibi bir öznesi olarak görmeliyiz.

Öğretmenlerin rolü de burada büyük önem taşımaktadır. Bir öğretmenin öğrencisini dinlemesi, ona adil davranması, hatasını kişiliğiyle özdeşleştirmemesi ve zorbalık karşısında sessiz kalmaması, çocuğun okul deneyiminde önemli bir fark yaratabilir. Ancak öğretmenlerden bütün sorunları tek başlarına çözmelerini beklemek de gerçekçi değildir. Öğretmenlerin zaman, mesleki destek, rehberlik hizmetleri ve uygun çalışma koşullarıyla güçlendirilmesi gerekir.

Okul yönetimleri, aileler ve eğitim politikalarını belirleyen kurumlar da bu sorumluluğun parçasıdır. Zorbalığa karşı etkili önlemler alınmalı, ayrımcılık önlenmeli, öğrencilerin şikâyetlerini güvenle iletebilecekleri mekanizmalar kurulmalı ve sorunlar ortaya çıktığında yalnızca cezalandırmaya değil, zararı gidermeye ve ilişkileri onarmaya da önem verilmelidir. Bununla birlikte şiddet ve istismar gibi durumlarda öğrencinin korunması ve gerekli resmî süreçlerin işletilmesi öncelikli olmalıdır.

Güvenli okul iklimi oluşturmak, farklılıkların yok sayıldığı bir ortam yaratmak da değildir. Tam tersine, farklılıkların bir tehdit olarak görülmediği, herkesin eşit haklara sahip olduğunun kabul edildiği bir okul kültürü geliştirmektir. Çocukların farklı düşüncelere, dillere, kültürlere ve yaşam deneyimlerine sahip olabileceğini kabul etmek; birlikte yaşamanın temelini oluşturan saygıyı güçlendirmektir.

Elbette bütün bunlar bir günde gerçekleşmeyecektir. Yıllar içinde oluşmuş alışkanlıkları değiştirmek, eğitimdeki yapısal sorunları aşmak ve kurumlar arasında ortak bir anlayış geliştirmek zaman alacaktır. Fakat değişimin zor olması, başlamamak için bir gerekçe olamaz. Her okul kendi koşullarını değerlendirebilir, öğrencilerinin sesine kulak verebilir ve atabileceği somut adımları belirleyebilir.

Unutmamalıyız ki bir çocuğun okulda yaşadığı küçük bir aşağılanma, onun kendisine duyduğu güveni zedeleyebilir. Buna karşılık bir öğretmenin onu dikkatle dinlemesi, bir arkadaşının yanında durması veya okul yönetiminin adil davranması, çocuğun dünyasında büyük bir anlam taşıyabilir.

Güvenli okul iklimi, yalnızca eğitim kurumlarının yerine getirmesi gereken teknik bir görev değildir. Aynı zamanda nasıl bir toplumda yaşamak istediğimizle ilgili bir meseledir. Çocuklarımıza bugün birbirlerini dinlemeyi, farklılıklara saygı göstermeyi, çatışmaları konuşarak çözmeyi ve adalet duygusuyla hareket etmeyi öğretebilirsek, yarının toplumunda da daha güçlü bir dayanışmanın temelini atabiliriz.

Türkiye’de güvenli okul iklimi oluşturmak mümkündür; ancak bunun için sorunu yalnızca öğrencilerin davranışlarında aramak yerine eğitim sisteminin bütününü değerlendirmeli, öğretmenleri desteklemeli, aileleri sürece katmalı ve çocukların haklarını merkeze almalıyız.

Çünkü bir okulun gerçek niteliği, yalnızca kaç öğrencisinin sınavlarda başarılı olduğuyla değil, kaç öğrencisinin kendisini değerli hissettiğiyle de anlaşılır.

Çocukların korkmadan konuşabildiği, dışlanmadan yaşayabildiği ve umutla geleceğe bakabildiği okullar kurmak, yalnızca eğitimin değil, hepimizin ortak sorumluluğudur.